อยากไปวิทลัยจังตอนนี้... ก็คงรู้ ๆ ว่า คำนี้หมายความว่าไง

พอตอนเด็ก ก็อยากเป็นผู้ใหญ่ เรียน ๆ ไป ก็เบื่อ อยากมาทำงาน

แต่ตอนนี้ อยากกลับไปเป็นเด็กเหมือนเดิม

 

ไม่ใช่ว่าอยากขอเงินพ่อแม่ มาเรียน ๆ เล่น ๆ นะ

แต่เบื่อสังคมผู้ใหญ่ เบื่อหน้ากากแก้ว หนาเป็น สิบ ๆ ชั้น

เมื่อวานได้กลับไปเล่นกับคนอายุไล่เลี่ยกัน

คุยกันขำ ๆ ฮา ๆ ... คุยเรื่องงาน ก็ยังฮา ๆ แซวได้ เล่นได้ ด่ากันได้

ทำไมต่างกันขนาดนี้หล่ะเนี้ย หรือเพราะภาษาคอมเหมือนกัน เออ อาจเป็นได้

 

อาจจะคิดผิดก็ได้ ที่ตัดสินใจ ที่จะอยู่ เพราะความจริง เราไม่ได้เหมาะกับที่นี่ซักนิด

 

สุดท้าย ผลที่ได้ก็คือ....ลูกพระนางคนนี้ คิดถึงแม่ที่สุด และคิดถึงทุก ๆ วัน

 

มหาเศรษฐีเกือบจะชราผู้หนึ่งสุดแสนจะภูมิใจที่ลูกชายวัยห้าขวบของเขา

ที่กำลังจะได้ เข้าเรียนในโรงเรียนชื่อดังแห่งหนึ่ง ซึ่งระดับเศรษฐีอย่างพวกเขาเท่านั้น

ถึงจะมีปัญญาส่งลูกหลานเข้าเรียนในโรงเรียนแห่งนี้ได้

แต่โดยส่วนตัว ของเขาเองแล้ว

ก็อยากจะสอนให้ลูกชายได้รู้จักกับชีวิตจริงในโลกนี้ควบคู่ไปกับการสอนทฤษฏีในโรงเรียนด้วย

ดังนั้นในวันหยุดนี้เขาจึงได้ตระเวนพาลูกชาย คนเดียวของเขา

ไปท่องเที่ยวในสถานที่ต่างๆ ที่ลูกชายยังไม่เคยได้ไป

และแล้ววันหนึ่งเขาก็คิดถึงหัวข้อการสอนเรื่อง ?ความยากจน?

เพราะเขามีความเชื่อว่าลูกชายของเขาคงไม่มีวันได้รู้จักแน่นอน

เขาจึงพาลูกชายไปเยี่ยมครอบครัวชาวนาครอบครัวหนึ่ง และพักอยู่กับชาวนาเป็นเวลา 1 วัน 1 คืน

เมื่อกลับถึงคฤหาสน์ของเขาในวันต่อมา มหาเศรษฐีได้ทดสอบว่า

ลูกชายได้อะไรบ้างจากการไปพักแรมกับชาวนาผู้ยากจนบ้าง

ลูกชายตอบคำถามผู้เป็นบิดาว่า

เขาขอขอบคุณเป็นอย่างมากที่ได้พาเขาไปพบกับชาวนา และพักแรมที่นั่น

ซึ่งทำให้เขาได้พบว่า....

 

ชาวนามีที่ทำงานเป็นท้องนาที่กว้างใหญ่ ในขณะที่พ่อมีเพียงห้องสี่เหลี่ยม ที่ว่ากว้าง

แต่ก็ยังน้อยกว่าห้องทำงานของชาวนา

 

อาหารที่ชาวนารับประทาน สามารถหาได้ตลอดเวลารอบๆ บริเวณบ้าน โดยไม่ต้องซื้อหา

ในขณะที่บ้านของเรามีตู้เย็นเท่านั้น ที่เป็นที่เก็บอาหาร

 

เวลารับประทานอาหารก็มีเพื่อนคุยอย่างพร้อมหน้าพร้อมตากัน ตามประสาพ่อแม่และลูก

ในขณะที่ตัวเองนั้นต้องนั่งทานอาหารกับโต๊ะอาหาร ที่ยาวเกือบสิบเมตร และมีเก้าอี้ว่างเปล่าทั้งสองด้าน

 

ลูกชาวนาที่ซ้อนท้ายจักรยานของพ่อเขาต้องกอดเอวพ่อให้แน่น เพื่อจะได้ไม่ตก จากจักรยาน

แต่ตัวเขาเองนั้น ต้องนั่งในรถที่ใหญ่โตอยู่ข้างหลังเพียงลำพังโดยมี คนขับรถพาไปทุกที่ๆ ถูกกำหนดไว้แล้ว

 

ชาวนามีแสงดาวแสงจันทร์เป็นโคมไฟส่องสว่างตลอดเวลา ในเวลากลางคืนโดยไม่ขาดแคลน

แต่เขาก็มีเพียงแสงจากโคมไฟที่ต้องซื้อด้วยเงิน .........

 

ชาวนามีรั้วบ้านเป็นแม่น้ำภูเขาที่กว้างสุดลูกหูลูกตา

แต่เขาเองกลับมีเพียงแค่กำแพงบล๊อคในพื้นที่ไม่กี่ไร่

 

ลูกชาวนาได้มีเพื่อนเล่นเป็นจิ้งหรีดหิ่งห้อยนับร้อยนับพัน

แต่เขาเองกลับไม่มีใครเลย

 

ผมขอขอบคุณพ่ออีกครั้งที่ทำให้ผมได้รู้คำตอบว่า

 

.....จริงๆ แล้ว....... พวกเรายากจนกว่าชาวนามาก ....