วันแรกที่เข้าเรียน ในคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

ผมพบเรื่องอัศจรรย์อย่าง หนึ่งเมื่อรุ่นพี่บางคนบอกว่า

วันสุดท้ายในคณะนี้ ผมพบว่าตั้งแต่เรียนมาห้าปี ไม่เคยต้องอด นอนเลย ยกเว้นเมื่อต้องทำงานกลุ่ม

ทั้งนี้มิใช่เพราะผมทำงานเร็ว กว่าคนอื่น...แต่เพราะผมไม่เชื่อในทัศนคติ นั้น จึงพยายามพิสูจน์ว่ามันไม่จริง

และพบว่าการวางแผนที่ดีแก้ปัญหาได้ทั้งหมด แม้แต่การสร้างสรรค์งานศิลปะ..

ที่น่าขันก็คือ น้อยคนที่อดนอนได้ คะแนนดี

 

ผมเป็นมนุษย์เงินเดือนมานานร่วมสามสิบปี.. ห้าปีในนั้นผมทำงานในต่างประเทศ

..เมื่อกลับมาเมืองไทย ผมพบเรื่องอัศจรรย์อีก เรื่องหนึ่ง

นั่นคือหลายคนมองการก้าวเท้าออกจากสำนักงานตรง เวลา

" เป็น เรื่องประหลาดที่สุดในโลก "

ผมรู้ ความจริงภายหลังว่า ... คนจำนวนมากไม่ยอมออกจากสำนักงานตรง เวลา

เพื่อแสดงให้เจ้านายเห็นว่า ตนเองขยันขันแข็ง ยิ่งอยู่ดึก ยิ่งเป็นพนักงานตัวอย่าง

เสียสละเพื่อองค์กร น่ายกย่อง ชมเชย บ่อยครั้งมีผลถึงการได้ รับโบนัสตอนท้ายปี..

เนื่องจากเจ้านายมักเห็นหน้าเห็นตาใครคนนั้น หลังเวลาเลิกงานแล้วเสมอ

 

หากไม่เคยทำงานในต่างประเทศมา ก่อน ผมอาจเข้าร่วมวงไพบูลย์

"มาสายกลับดึก" ด้วย

แต่หลายปีในชีวิตการทำงานในประเทศที่มีประสิทธิภาพในการจัดการที่สุด..ทำให้เห็นค่าเวลาทุกนาทีในชีวิต

ผมกลับมองว่า คนที่อยู่ดึกเป็นประจำคือพวกไร้ ประสิทธิภาพ ไม่สามารถทำงานให้เสร็จทันเวลา ..จึงต้องอยู่ดึก

ยิ่งทำงานมากชั่วโมงยิ่งแสดงถึงการทำงานโดยไม่มีการวางแผน ไม่มองภาพรวม

 

ลองคิดดู การอยู่ดึก เพื่อทำงานพิเศษหนึ่งคืนหมายถึง

ค่าไฟฟ้าที่เพิ่มขึ้น เครื่องปรับอากาศทำงานมากขึ้น ค่าทะนุบำรุงสูงขึ้น

ผลกระทบต่อคนทำงานคือพักผ่อนน้อยกว่าที่ควรเป็น

ยิ่งอยู่ดึก ประสิทธิภาพของงานในวันถัดไปยิ่งตกต่ำลง

 

 มือกระบี่ชั้นหนึ่งในแผ่นดินมองท่วงทีของศัตรูอย่าง ระวัง ตวัดกระบี่ในมือเพียงฉับเดียว ก็เข่นฆ่าฝ่ายตรงข้าม

มือกระบี่ ชั้นรองต้องประกระบี่ดังโคร้งเคร้งนานนับชั่วโมง ราวกับอยากบอกโลกว่า..ข้าก็ ใช้กระบี่นะโว้ย

โลกรับรู้ แต่คมกระบี่ก็บิ่น ต้องเสียเวลาลับกระบี่อีก หลายวัน

 

งานดีไม่มีทางเกิดขึ้นตามยถากรรม ..หรืออารมณ์ขึ้นลง

ไปจนถึงความหนาแน่นรัดกุมของ กฎเกณฑ์ "ตอกบัตร"

 

ปริมาณเวลาในการทำงานชิ้นหนึ่ง ไม่ได้เป็นสัดส่วนกับคุณภาพของผลงานเสมอ ไป

บ่อยครั้งเป็นปฏิภาคกัน ..หลายครั้งงานที่ให้เวลาน้อย กลับออกมาดีกว่างานที่ให้เวลา มาก

 

 

 

วินทร์ เลียววาริ ณ.

ถ้าความทรงจำ เปรียบได้กับกล่องหนึ่งใบ
ก็ใช่ว่า . . . เราควรจะเอาสิ่งของทุกอย่าง
.. . . ที่เรามีในชีวิต ใส่ลงไปในกล่องใบนั้นทั้งหมด

แม้ว่า . . . กล่องความทรงจำของแต่ละคน
จะมีขนาดใหญ่พอที่จะเรื่องราวได้สารพัด
แต่ . . . กล่องความทรงจำก็คือ กล่องที่วางไว้ในหัวสมองของเราเอง

เราจึงไม่สามารถ ยกกล่องใบนี้ ไปฝากธนาคาร
หรือไปโยนไว้ . . . ในหัวสมองของคนอื่นได้
เมื่อเราไปไหน กล่องความทรงจำจึงไปกับเราด้วย
ซึ่งถ้าเราเก็บอะไรไว้มากเกินไป . . .
ผลที่ตามมาก็คือชีวิตเราจะหนัก

โดยเฉพาะ . . . ความทรงจำที่ปวดร้าว
ที่จะมีน้ำหนักมากกว่า  . . . ความทรงจำของความสุข หลายเท่าตัว
จึงควรจัดการลบความทรงจำร้าย ๆ ทิ้งไปซะบ้าง
อะไรที่มันไม่จำเป็น ต่อการหายใจ ก็จัดการลบทิ้งไปซะ
จะได้มีพื้นที่ ในกล่องความทรงจำว่างมากขึ้น
เพื่อรอสิ่งดีๆ เรื่องราวดีๆ เข้ามาเติมเต็ม

แม้ว่า . . . การลบใครออกจากใจสักคน จะไม่ใช่เรื่องง่าย
แต่ . . . ถ้าเรา ไม่ให้ความสำคัญกับเขา อีกต่อไป
และการนึกถึงช่วงเวลาที่เรารักกัน แล้วร้ายต่อกันให้น้อยลง
ที่สำคัญ หยุดตั้งคำถามซะตั้งแต่วันนี้ . . .
ว่าทำไมเขาถึงทิ้งเราไปได้ . . . หรือเราไม่ดีตรงไหน

ไม่มีประโยชน์ที่เธอจะสงสัยในการจากลา ของคนที่ไม่เหลือใจให้อีก
เพราะไม่ว่าจะด้วยเหตุใด . . . เขาก็ไม่ได้เลือกเธอ
และต่อให้เธอ ดีกับเขามากกว่านี้อีก 10 เท่า
แต่เขาหมดรัก . . . ความดีก็ไม่ได้ทำให้สองเท้าของเขาไม่ก้าวจาก

ต่อให้รักยังไง . . . คิดถึงมากแค่ไหน
แต่อย่าได้โทรไปหาเขา อย่าแอบไปดักพบเจอ
เพราะนั่นจะยิ่งทำให้เขารู้สึกรำคาญ และมันจะยิ่งทำให้เธอรู้สึกแย่

ที่ทำได้ . . . คงแค่คอยห่วงใยเขาห่าง ๆ
ที่ทำได้ . . . คงแค่คอยแอบส่งกำลังใจไปอย่างเงียบงัน
และถ้าจะดี  . . . จงลืมเขาซะ
อย่าหวัง โดยการหลอกตัวเองว่า . . . เขาจะกลับมาอีกต่อไปเลย

 

 

 

มอบชีวิต ไว้ให้กัน ให้เธอนั้นช่วยดูแล
จงรักษาไว้ให้มันดีๆ  ต่อไปนี้ขอมีเพียงแค่

ฉันและเธอตลอดไป

ทางอีกไกลที่ต้องผ่าน เดินคู่กันไว้อย่างนี้
เธอรู้ใช่ไหมหัวใจบางๆ มีบางครั้งอ่อนแอสิ้นดี
ขอให้มี คนปลอบใจไม่ห่างกัน

รักที่มีไว้ให้กันในวันก่อน
ไม่เคยเลือนลาง จางไปกว่านั้น
รักกลับดูเหมือนเพิ่มขึ้นทุกวัน
ยิ่งนานก็ยิ่งผูกพัน มีฉันต้องมีเธอ

คู่ชีวิตที่มอบใจ คนสุดท้ายที่มีอยู่
ถ้าถึงวันนั้น ถึงวันชรา อยู่กันมาร่วงโรยทั้งคู่
ฉันรู้ดี ต้องมีกัน วันสิ้นลม...